Internet

Povijest

loreInternet je 1969. godine osnovalo Američko Ministarstvo obrane. Zvao se ARPANET (prva četiri slova su kratica za Advanced Research Project Agency – Agencija za napredne istraživačke projekte,dok net označava računalnu mrežu[1]). Cilj te mreže je bio da se poveže određeni broj računala u SAD-u.[1] Radilo se o skupoj ideji, no Ministarstvu obrane SAD-a novac nije nedostajao.[1] Arpanet je imao faktor koji je kasnije bio ključan za nastanak i popularizaciju interneta;[1] tijekom šezdesetih godina vladao je hladni rat, zbog čega je Ministarstvo obrane SAD-a strahovalo da bi se mogao dogoditi nuklearni napad.

Načiin povezivanja

Za povezivanje se koriste telefonske mreže, ISDN, ADSL, optički i ini kabeli, satelitske veze i drugi načini. Svako računalo spojeno na internet ima svoju IP adresu, ali se kod korištenja usluga, npr. u internetskom pregledniku, uglavnom koriste imena koja se u adrese prevode pomoću sustava poslužitelja za DNS. Popularni su internetski preglednici Internet Explorer,Mozilla Firefox, Google Chrome, Opera i Safari .

Usluge

• World Wide Web koristi HTTP za prijenos web stranica napisanih u HTML-u to je noviji servis, ali i najbrže rastući
• razgovor ili čavrljanje (chat) koji može biti komunikacija glasom (oba računala trebaju imati zvučne kartice, mikrofone i zvučnike/slušalice) ili pismena komunikacija primjeri su IRC, ICQ i u zadnje vrijeme sve popularniji Skype
• elektronička pošta koristi POP, SMTP i druge protokole, jedna od prvih usluga na internetu
• Usenet mreža namijenjena razmjeni poruka u interesnim grupama

Internetski slang

• OMG = Oh My God (O moj Bože)
6. SU = Shut Up (Zašuti)
7. DND = Do Not Disturb (Ne smetaj)
8. P2P = Pay to Play (Plati pa igraj)
9. B4 = Before (Prije)
• AFK = Away from Keyboard (Udaljen od tipkovnice)
• LOL = Laughing out Loud (Glasno smijanje)
• NOYB = None of Your Business (Ne tiče te se)
• GG = Good Game (Dobra igra/utakmica)

Sigurnost

Internet je zbog svoje raširenosti najveći izvor malicioznog softvera. Najveći dio malicizonog softvera dolazi s pornografskih stranica (znatno rjeđe kod onih čije se korištenje plaća) te većine internetskih stranica s torrentima, crackovima, generatorima ključeva (keygeni), serijskim brojevima i sl. Doduše, neke stranice s torrentima (Demonoid, TorrentLeech i slične) ograničavaju registraciju te se na njima vrlo rijetko postavlja sadržaj s malicioznim softverom. Korisnik može dobiti neku vrstu malicioznog softvera pokretanjem zaražene datoteke skinute s interneta a ponekad i ednostavnim posjećivanjem maliciozne internetske stranice (to se zove drive-by download). Internetske stranice čiji URL počinje s https:// a ne s http:// imaju šifrirane veze, što prevenira mogućnost da nejtko drugi pročita informacije koje je korisnik unio na tim stranicama. Ipak, to ne znači da te stranice nisu maliciozne, već samo da su njihove veze šifrirane. Osim malicioznog softvera, postoje i zlonamjerni ljudi. Oni često u sobama za chat maltretiraju i/ili vrijeđaju ostale korisnike. internet ili Internet